Darren Aronofsky odbierze Pardo d’Onore — Honorowego Lamparta — podczas 79. edycji Locarno Film Festival. Uroczystość odbędzie się w piątek, 14 sierpnia, na słynnej Piazza Grande w szwajcarskim Locarno. Festiwal potrwa od 5 do 15 sierpnia 2026 roku.
Jeden z najważniejszych autorów współczesnego kina
Pardo d’Onore (Honorowy Lampart) to jedno z najbardziej prestiżowych wyróżnień festiwalu w Locarno, przyznawane od 2017 roku przy wsparciu partnera Manor. W gronie dotychczasowych laureatów znajdują się Bernardo Bertolucci, Ken Loach, Luca Guadagnino, Abbas Kiarostami, Terry Gilliam, a w zeszłym roku — Alexander Payne. Aronofsky dołącza więc do panteonu twórców definiujących nowoczesne kino autorskie.
Dlaczego Aronofsky?
Giona A. Nazzaro, dyrektor artystyczny festiwalu, w uzasadnieniu nagrody pisze:
„Autor znany ze swojej potężnej kreatywności, innowacyjności i odwagi. Darren Aronofsky konsekwentnie kwestionuje normy i oczekiwania, nigdy nie dążąc jedynie do zaspokojenia potrzeb publiczności czy branży. Jego filmografia jest tak rozpoznawalna, że ukuto termin Aronofskian, opisujący jego głęboko osobisty i niekonwencjonalny styl — poruszający się między gatunkami i tematami, którym poświęcił szczególną uwagę: wiarą, macierzyństwem, konfliktami z autorytarnymi figurami i wyzwaniami tworzenia społeczeństwa.”
I dalej:
„Aronofsky reprezentuje radość kina jako przygodę i nieustające wyzwanie. Honorowanie jego twórczości w Locarno i powitanie go na Piazza Grande to celebracja istoty piękna, wyzwań i konieczności kreatywności.”
Kluczowa filmografia
Przez ponad ćwierć wieku Aronofsky zbudował dorobek, który trudno zaklasyfikować — od matematycznego thrillera po duchowy epos i intymny dramat aktorski:
- Pi (1998) — debiut nakręcony za grosze, czarno-biały thriller o matematyku obsesyjnie szukającym wzoru rządzącego rzeczywistością.
- Requiem dla snu (2000) — bezkompromisowy obraz uzależnienia z hipnotyczną muzyką Clinta Mansella i ikoniczną sekwencją „Lux Aeterna”.
- Zapaśnik (2008) — Złoty Lew na festiwalu w Wenecji, comeback Mickeya Rourke’a.
- Czarny łabędź (2010) — psychologiczny horror w świecie baletu, Oscar dla Natalie Portman.
- Źródło (2006) — wizualnie hipnotyczna medytacja o miłości i śmierci.
- Mother! (2017) — alegoria biblijno-ekologiczna, jeden z najbardziej polaryzujących filmów dekady.
- Wieloryb (2022) — Oscar za pierwszoplanową rolę męską dla Brendana Frasera.
Co to oznacza dla studentów szkół filmowych?
Aronofsky to przykład reżysera, który zbudował karierę na radykalnej konsekwencji autorskiej wizji. Jego filmy są dla studentów AMA Film Academy znakomitym materiałem do analizy:
- Praca z aktorem — od Ellen Burstyn w „Requiem”, przez Natalie Portman, po Brendana Frasera. Aronofsky potrafi wydobyć z aktorów role-przełomy, często fizycznie i emocjonalnie ekstremalne.
- Montaż jako narzędzie psychologiczne — montaż „hip-hop” w „Requiem dla snu” (ponad 2000 cięć) to kanoniczny przykład rytmu jako narzędzia narracji subiektywnej.
- Mariaż z muzyką — wieloletnia współpraca z Clintem Mansellem pokazuje, jak ścieżka dźwiękowa może stać się drugim głównym bohaterem filmu.
- Niskobudżetowe początki — „Pi” za 60 tys. dolarów to przypomnienie, że ambitne kino zaczyna się od pomysłu, nie od budżetu.
Locarno — festiwal dla odważnych
Locarno Film Festival od dekad pozostaje jednym z najważniejszych europejskich festiwali skupionych na kinie autorskim i odkrywaniu nowych głosów. Pokazy na Piazza Grande — pod gołym niebem dla nawet 8000 widzów jednocześnie — należą do najbardziej spektakularnych doświadczeń kinowych na świecie. To właśnie tam 14 sierpnia odbędzie się ceremonia wręczenia Pardo d’Onore.
Wybór Aronofsky’ego potwierdza kierunek, jaki obrał festiwal pod kierownictwem Nazzaro: docenianie twórców, którzy nie boją się dzielić publiczność i prowokować dyskusji. To dobra wiadomość dla całego kina autorskiego.
Źródło: The Hollywood Reporter — „Darren Aronofsky to Receive Locarno Film Festival’s Honorary Leopard” (Georg Szalai, 5 maja 2026)